De Amerikaanse Environmental Protection Agency (EPA) heeft goedkeuring verleend aan meerdere nieuwe bestrijdingsmiddelen, waaronder het middel trifludimoxazin, dat behoort tot de groep van PFAS (per- en polyfluoralkylstoffen), ook wel bekend als “forever chemicals”. Het middel mag worden toegepast op onder meer tarwe, haver, sinaasappelen, appels en amandelen.
Volgens de goedkeuringsdocumenten is trifludimoxazin een zeer persistent middel dat in het milieu uiteindelijk uiteen kan vallen in twaalf verschillende PFAS-verbindingen. De EPA geeft aan dat deze afbraakproducten eveneens langdurig in het milieu aanwezig kunnen blijven. Daarnaast classificeert de instantie trifludimoxazin als een stof met “aanwijzingen voor mogelijk kankerverwekkend potentieel”, gebaseerd op de ontwikkeling van schildkliertumoren in dieronderzoek.
Op dezelfde dag keurde de EPA ook de nieuwe pesticiden diflufenican en epyrifenacil goed. Volgens de beoordelingsdocumenten kan diflufenican afbreken tot een gefluoreerde verbinding die qua chemische structuur overeenkomsten vertoont met aniline. Epyrifenacil veroorzaakte in dierstudies levertumoren, maar de EPA concludeerde dat het middel bij lage blootstellingsniveaus waarschijnlijk niet kankerverwekkend is voor mensen.
Daarnaast verleende de EPA toestemming voor nieuwe toepassingen van het bestaande PFAS-pesticide bifenthrin. Dit insecticide wordt volgens eerdere Amerikaanse meetprogramma’s regelmatig aangetroffen in rivieren, beken en meren. Ook kreeg het groeiregulerende middel chlormequat voor het eerst toestemming voor gebruik op in de Verenigde Staten geteelde tarwe en haver. Verder werd het niet-PFAS-pesticide fluoxapiprolin goedgekeurd.
Milieuorganisatie Center for Biological Diversity wijst erop dat dit de vijfde goedkeuring is van een PFAS-pesticide sinds het aantreden van de huidige Amerikaanse regering. Volgens de organisatie werden eerder ook cyclobutrifluram en isocycloseram goedgekeurd. De organisatie uit zorgen over de toenemende toepassing van PFAS in bestrijdingsmiddelen en verwijst daarbij naar een rapport uit 2024, opgesteld samen met de Environmental Working Group en Public Employees for Environmental Responsibility. Dat rapport beschrijft dat PFAS steeds vaker worden toegepast in pesticiden en in oppervlaktewater kunnen worden aangetroffen.
PFAS vormen een grote groep synthetische stoffen die bekendstaan om hun sterke koolstof-fluorbindingen, waardoor ze zeer langzaam afbreken in het milieu. De eigenschappen en mogelijke gezondheidsrisico’s verschillen per afzonderlijke PFAS-verbinding. Wetenschappers onderzoeken nog steeds de langetermijneffecten van veel van deze stoffen op mens en milieu.
Bron: Amerikaanse Environmental Protection Agency (EPA) en Center for Biological Diversity.
