Kan psychologische stress gezichtsverlies veroorzaken?

Nieuw rapport toont aan dat een holistische aanpak de vicieuze cirkel van stress en progressieve blindheid kan doorbreken

INSTITUUT VOOR MEDISCHE PSYCHOLOGIE, OTTO-V.-GUERICKE UNIVERSITEIT MAGDEBURG.

Uit een onderzoek gepubliceerd in EPMA Journal, het officieel tijdschrift van de European Association for Predictive, Preventive and Personalized Medicine, blijkt dat aanhoudende psychologische stress, die algemeen wordt erkend als een gevolg van verlies van gezichtsvermogen, ook een belangrijke bijdrage levert aan de ontwikkeling en progressie ervan. De implicaties van de klinische praktijk van deze bevinding omvatten een aanbeveling om de relatie tussen arts en patiŽnt te verbeteren en stressverlagende behandelingen en psychologische counseling te bieden om de vicieuze cirkel van stress en progressief verlies van het gezichtsvermogen te doorbreken.

"Er is duidelijk bewijs van een psychosomatisch component voor het verlies van het gezichtsvermogen, omdat stress een belangrijke oorzaak is en niet alleen een gevolg van progressief verlies van het gezichtsvermogen als gevolg van ziekten zoals glaucoom, optische neuropathie, diabetische retinopathie en leeftijdsgebonden maculaire degeneratie," zegt hoofdonderzoeker prof. Bernhard Sabel, PhD, directeur van het Institute of Medical Psychology aan de universiteit van Magdeburg, Duitsland. Prof. Sabel is een pionier in een holistische aanpak die stressmanagement, patiŽnteducatie en herstel- en hersteltechnieken combineert bij het SAVIR-Centre for Vision Restoration in Duitsland.

De studie, die in november 2018 wordt gepresenteerd op de 5e internationale conferentie van 'Low Vision and Brain' in Berlijn, is gebaseerd op een uitgebreide analyse van honderden gepubliceerde onderzoeken en klinische rapporten over de relatie tussen stress en oogheelkundige aandoeningen. Er worden enkele casusrapporten gepresenteerd die aantonen hoe stress gezichtsverlies veroorzaakt en hoe vermindering van stress bijdraagt aan herstel van het gezichtsvermogen.

"Continue stress en verhoogde cortisolspiegels hebben een negatief effect op de ogen en de hersenen als gevolg van de autonome zenuwstelsel (sympathische) onbalans en vasculaire deregulatie", legt prof. Sabel uit, benadrukkend dat zowel het oog als de hersenen betrokken zijn bij verlies van het gezichtsvermogen, een feit vaak over het hoofd gezien door behandelende artsen en dat niet systematisch wordt gedocumenteerd in de medische literatuur. Hij merkt op dat van de relatief weinig wetenschappelijke rapporten op het gebied van psychosomatische oogheelkunde die beschikbaar zijn er nog minder zijn die de relatie onderzoeken tussen stress, gezichtsverlies en gezichtsrestauratie. Dit is nogal verrassend, omdat veel patiŽnten vermoeden dat mentale stress bijgedragen heeft tot het verlies van hun gezichtsvermogen, wat een groot verschil is tussen wetenschappelijke activiteiten en wat het publiek nodig heeft.

"Het gedrag en de woorden van de behandelende arts kunnen verstrekkende gevolgen hebben voor de prognose rond het verlies van het gezichtsvermogen.Veel patiŽnten krijgen te horen dat de prognose slecht is en dat ze bereid moeten zijn om op een dag blind te worden, zelfs als dit verre van zeker is en volledige blindheid bijna nooit voorkomt. De daaruit voortvloeiende vrees en angst zijn een neurologische en psychologische dubbele last met fysiologische gevolgen die de ziektetoestand vaak verslechteren, "voegt Dr. Muneeb Faiq eraan toe. Faiq werkt aan het All India Institute of Medical Sciences, New Delhi, India, en de Afdeling Oftalmologie, NYU Langone Health, New York University School of Medicine, VS, en is co-onderzoeker van de studie. Verhoogde intraoculaire druk, endotheeldisfunctie (Flammer-syndroom) en ontsteking zijn enkele van de gevolgen van stress die verdere schade veroorzaken.

NeventherapieŽn zoals hersenstimulatie, relaxatiereactie, visorestauratie, angstbeheersing en sociale ondersteuning werken stress tegen en veroorzaken een relaxatierespons door het autonome systeem opnieuw in balans te brengen om sympathische en activerende parasympathische activiteit te verminderen. Ze zijn met succes in combinatie met therapieŽn gebruikt om de bloedtoevoer naar het oog te vergroten, waardoor de kans op herstel van het gezichtsvermogen toeneemt.

De onderzoekers zijn van mening dat deze holistische benadering op grotere schaal kan worden toegepast bij de klinische behandeling van oogziekten. Ze adviseren dat stressvermindering en ontspanningstechnieken (bijv. Meditatie, autogene training, stressmanagementtraining en psychotherapie om ermee om te gaan) moeten worden aanbevolen, niet alleen als aanvulling op traditionele behandelingen van verlies van het gezichtsvermogen, maar mogelijk als preventieve maatregelen om progressie te verminderen van het verlies. Ten tweede moeten artsen hun best doen om positiviteit en optimisme in te prenten en hun patiŽnten de informatie geven waarop ze recht hebben, vooral als het gaat om de belangrijke waarde van stressvermindering. Op deze manier kan de vicieuze cirkel worden doorbroken. Stressmanagement is ook relevant voor de zorgverleners/familieleden wiens ondersteuning en aanmoediging belangrijk zijn om een stressvrije gemoedstoestand te handhaven, die op zijn beurt de stressmarkers op afstand houden.

Prof. Sabel en zijn collega's merken op dat "toekomstige klinische studies aan de gang zijn om de oorzakelijke rol van stress bij verschillende ziekten met een verminderd gezichtsvermogen te bevestigen om de effectiviteit van verschillende anti-stress-therapieŽn te evalueren voor het voorkomen van progressie en het verbeteren van het herstel van gezichtsvermogen in gerandomiseerde studies als een basis van psychosomatische oftalmologie.

Vertaling: Andre Teirlinck





 


 

Steun ook ons kenniswerk, bezoek ook eens in de Leefbewust winkel


Naar het overige nieuws van vandaag