Optimale sportvoeding
Door Michael Delias
Vertaling Rob Hundscheidt.
Als we een rondkijken in kringen van de
triatlon, dan zien we altijd weer opnieuw de koolhydratenproducten terug als zijnde de
ideale sportvoeding. Ook de marathonlopers, de voetballers en de licht-atleten zweren op
zetmeelhoudende producten zoals rijst, pasta, aardappels en volkorenbrood.
Geen topsporter komt om deze
zetmeelhoudende producten heen, want die hebben een hoge verbrandingswaarde en leveren
energie op langere duur. Dus diegene die kracht en uithoudingsvermogen nodig heeft, die
moet zich met koolhydraten met een lange ketting bezig houden.
Deze koolhydraten zijn zoals de kolen die
men in de kachel doet om deze hoog op te kunnen stoken. Die geven door de verbranding van
de voeding de warmte. De verbrandingswaarde van deze zetmeelrijke producten is zeer hoog,
in tegenstelling tot koolhydraten met een korte ketting zoals de monosacchariden in zoete
vruchten zoals abrikozen, bananen en dadels. Die hebben een zeer lage verbrandingswaarde,
ze laten de kachel snel en kort opflakkeren, zoals het verbrandingsmateriaal om de gril
aan te steken, of zoals krantenpapier, wat snel verbrandt, zodat ze op deze manier het
hout
aansteken of de kolen kunnen laten gaan branden. Een fruitrauwkosteter laat voortdurend na
om de kolen - respectievelijk de houtblokken – er bij te vullen, zo dat de kachel
direct weer afkoelt, het lichaam nooit warm wordt. Bijna iedere tweede fruitrauwkosteter
heeft het koud aan handen en voeten, omdat er te weinig brandstof hoog opgestookt wordt.
Zoete vruchten zijn het aanmaakhout, dat
net voldoende is om voor 5 minuten warmte op te wekken, Daarna zouden eigenlijk briketten
er opgelegd moeten worden. Sappige vruchten zoals sinasappels, grapefruit, perziken,
nectarines, aardbeien, kiwi’s etc zijn ervoor bedoeld, de kachel te reinigen,
ongeveer net zoals men het anders met spiritus doet. Als u te vaak reinigt, te veel van
zulke vruchten eet, dan wordt uw maag wond, wrijven ze groeven in de kachelwand, tot de
wand dunner wordt.
De briketten voor het hoog opstoken van de
kachel zijn onze koolhydraten met een lange ketting, zoals rijst, pasta, aardappels, en
volkorenbrood. De kwestie heeft jammer genoeg een haak. Wat u niet weet is dat veel
sportmensen die hun energievoorziening met deze laatst beschreven voedingsmiddelen dekken,
veel met verslijmingen van allerlei soort te kampen hebben zoals hooikoorts
(neus-slijmhuidontsteking), astma (bronchiale-slijmhuid-ontsteking),
maagslijmvlies-ontsteking, darmcatarr (darmslijmvlies-ontsteking), paradontose
(tandvleesontsteking) en neurodermitis, psoriasis en zon-allergiën (huidontstekingen).
Tijdens de wedstrijden ziet dat niemand,
maar daarna hebben daar vele topsporters last van. We weten allemaal dat de beste
atletische sportmensen sinds altijd al de Afrikanen geweest zijn. Laten we deze
wondermooie mensen eens wat nauwkeuriger bekijken.
Ze hebben meestal sterke spieren, rug, etc.
Als men de negers en blanken met de aan ons het meest verwante apen vergelijkt, dan zou de
blanke eerder op de chimpansee, en de neger eerder op de gorilla lijken. De donkere
huidskleur en de omvang van zijn spieren komt meer overeen met die van de kleurling dan
met die van de blanke Europeaan. De gorilla is onder de mensapen - de homosapiëns
inbegrepen - de sterkste en de krachtigste. Een gorilla is ongeveer 10 maal zo sterk als
een mens.
Als we de voedingskeuze oftewel het menu
tussen de apen vergelijken, dan zijn er twee extreme richtingen. De gorilla en de
oerang-utan. De oerang-utan is proportioneel met betrekking tot zijn lengte de lichtste,
en zo hangt hij ook dagenlang in de fruitbomen rond, vreet die leeg, en gaat naar de
volgende fruitboom. De oerang-utan komt het meest overeen met de frugivoor - oftwel de
fruitrauwkosteter, men zou hem kunnen vergelijken met een fruitrauwkosteter à la
Wandemaker. En kijkt u eens naar die rauwkosteters die dit systeem volgen, ze hebben alle
op de plaats waar de maag zit, in de plexus solares, een holte, een leegte. Het ziet er
altijd zo uit, als zouden ze geen maag hebben. Dat is de ontbrekende vertering, want fruit
heeft noch een maag noch een darm nodig. Dit worden al in de mond verteerd.
Ook de oerang-utan voedt zich voor een
groot deel met vruchten, en daarnaast eet hij ook bladeren. Maar wortels en groenten zoals
de gorilla die ook graag heeft, dat eet hij niet. De gorilla voedt zich voor een groot
deel met wortels, groene planten en noten, zaden, vethoudende levensmiddelen. Precies deze
voeding geeft hem voldoende brandstof om boomstammen te kunnen bewegen, wat de oeran-utan
niet kan.
Zo ziet het er ook bij de rauwkosteters
uit. De fruitrauwkosteter heeft te weinig kracht, hij is mager, zwak en kan zich niet goed
op de been houden, hij heeft het trillend koud, en de kracht ontbreekt om inspannende
arbeid te verrichten. Hij reinigt zijn “kachel” aan een stuk door met spiritus
(vruchtzuren), zoals een poetszieke huisvrouw, maar vergeet echter wel de kachel hoog op
te stoken, want dan pas kan de eigenlijke arbeid, de dienst voor de maatschappij, verricht
worden.
Teneinde u warm blijft, zodat uw kachel
lang aanhoudende warmte produceren kan, heeft u hoogwaardige brandstoffen nodig. De
hoogwaardigste zijn de koolhydraten met een lange ketting. Want juist de opsplitsing er
van (vertering) van deze polysacchariden in monosacchariden produceert warmte, zodat uw
lichaam lang aanhoudende energie ter beschikking staat, in plaats van iedere 30 minuten
naar zoete vruchten te moeten reiken, zoals het een algemeen voorkomend beeld van een
fruitrauwkosteter is.
De klassieke zetmeelproducten zoals rijst,
pasta, aardappels en brood zijn de sleutel voor een duurzame energievoorziening, maar de
in de natuur gegroeide zetmeelproducten verzorgen u voldoende met energie en bouwen uw
lichaam op, kijk maar eens naar de gorilla.
De plant is aan het bovenste uiteinde er
van het fijnste gebouwd. Daar bevinden zich de zachtste bladeren, twijgjes en zachte
vruchten. Het onderste gedeelte er van is het sterkste, namelijk de wortels, want daar op
staat de hele boom, die moeten het hele gewicht kunnen dragen.
De wortelgewassen zijn de hoogwaardigste
zetmeelvoeding die we maar op deze planeet kennen, een supervoeding voor mens en dier, en
die het voor de triatleet mogelijk maakt de krachten voor het uithoudingsvermogen te
mobiliseren zonder zich te verslijten. En er treden geen verslijmingsreacties op zoals dit
is bij de verhitte zetmeelproducten. Want de verslijmingen berusten op de volgende feiten:
Zetmeelproducten bestaan uit meervoudige suikermolecules, die in enkelvoudige molecules
afgebroken moeten worden om het lichaam als brandstof te kunnen dienen. De meervoudige
suikermoleculen van
verhitte koolhydraten zoals rijst en pasta zijn rigide, dat betekent, dat de verbindingen
tussen de moleculen, de suikerverbindingen vastzitten en laten zich door de
verteringssappen niet meer losmaken, zodat in plaats van eenvoudige suikers,
niet-opengesplitste suikermoleculen in het bloed komen, die door de witte bloedlichaampjes
opgevreten worden en ons organisme met sterke slijmvormingen belast.
Rauwe zetmeelproducten zoals
wortelgewassen, worden geheel in enkelvoudige suikers afgebroken en verzorgen onze cellen
optimaal met energie. De beste ervaringen heb ik met paardebloemwortel, de wortel van de
wilde wortel de cultuurwortel (peen), de zwarte wortel en vele andere wortels opgedaan.
Maar de “rijst van de rauwkost” is voor mij de knolselderij (specialiteit van de
gorilla’s) en de peterseliewortel, die er ook wit uitziet. Beide hebben zulk een hoge
verbrandingswaarde, dat een schijf selderij of een paar peterseliewortels met daarbij een
avocado voldoende zijn om het lichaam voldoende warmte te geven. Daartoe laat het zich
aanbevelen om ook mineraalhoudende groene bladgroente zoals paardebloemblad te nemen om de
smaak er van te verbeteren, men kan er ook tomaten, paprika en champignons er bij doen. De
wortel heeft een wezenlijk geringere verbrandingswaarde, omdat het watergehalte er van
veel hoger ligt. Die is geschikter voor het warmere jaargetijde. De paardebloemwortel is
misschien wel de hoogwaardigste koolhydratenbron, is in tegenstelling tot de selderij of
de peterseliewortel wat moeilijker te oogsten en wordt ook niet regulair van biologische
boeren gecultiveerd en geoogst, omdat het opgraven er van een tijdrovende arbeid is.
Smakelijk eten, van Michael Delias.
