Het stadje Allopath
Er was eens een stadje genaamd Allopath.
Het telde veel mensen, straten en auto's, maar vanwege budgettaire beperkingen was er geen
enkel stopbord of verkeerslicht te bekennen in Allopath.
Het zal je niet verbazen dat
verkeersongelukken aan de orde van de dag waren. Op bijna elke kruising botsten auto's
tegen elkaar. Maar de zaken ginen goed voor de autogarages en plaatselijke ziekenhuizen,
die de economie van Allopath vormden.
Naarmate de bevolking van Allopath groeide,
nam ook het aantal verkeersongelukken alarmerend snel toe. Uit pure wanhoop werd door de
gemeenteraad de hulp ingeroepen van Dokter West, een dokter van het Departement van
Rijtuigen (Dr.), om een oplossing te vinden.
Dagenlang bestudeerde Dr. West
verkeersongelukken. Hij had een compleet assortiment aan technisch gereedschap meegebracht
- microscopen, apparaatuur voor het maken van chemische analyses, laboratoriumspullen - en
zette deze allemaal in als onderdeel van zijn onderzoek. De inwoners van Allopath keken
nieuwsgierig toe hoe Dr. West zich van zijn taak vervulde, waarbij hij nauwkeurig alle
verkeersongelukken vastlegde en analyseerde. Men keek reikhalzend uit naar zijn
eindrapport.
Na weken van onderzoek riep Dr. West de
mensen in Allopath bijeen voor de officiële presentatie van zijn rapport. Daar sprak hij
in het nabijzijn van de gemeenteraard en de meeste inwoners van Allopath zijn bevindingen
uit: "Verkeersongelukken worden veroorzaakt door remsporen."
Dr. West legde uit dat hij een correlatie
van bijna 100% had geconstateerd en gedocumenteerd tussen verkeersongelukken en remsporen.
"Overal waar auto's botsen," verklaarde hij, "vinden we ook deze
remsporen."
Het stadje had "Remspoor Ziekte",
zo verklaarde de dokter. Het antwoord op de epidemie van verkeersongelukken die het stadje
had getroffen, vergde "niets meer dan het behandelen van Remspoor Ziekte door de
straten remspoorvrij te maken," riep Dr. West uit, wat werd beantwoord met een
donderend applaus van de stadsbewoners.
De stad betaalde Dr. West zijn
consulttarief en vroeg de aardige dokter om een behandelingsmethode van deze Remspoor
Ziekte. Het toeval wilde dat Dr. West recentelijk een bezoek had gebracht aan Hawaii,
gefinancierd door een chemisch bedrijf dat viaceutica vervaardigde, speciale chemicaliën
die gebruikt werden om wegen te behandelen voor soortgelijke situaties als deze. Hij
beviel de gemeenteraad een specifieke chemische afdeklaag aan: teflon.
"We kunnen deze Remspoor Ziekte
behandelen door de wegen met teflon te bedekken," verklaarde Dr. West. "De
straten zullen dan remspoorvrij zijn en alle verkeersongelukken zullen ophouden!" Hij
beschreef verder de eigenschappen van teflon en hoe de nagenoeg frictieloze afdeklaag
vrijwel alle remsporen zou afwenden.
De gemeenteraad was het hartgrondig met Dr.
West eens en zij vaardigde stadsobligaties uit om het geld bijeen te krijgen om voldoende
teflon te kunnen kopen, zodat alle straten in de stad bedekt konden worden. Binnen enkele
weken waren de straten volledig bedekt en alle remsporen waren verdwenen.
De gemeenteraad betaalde Dr. West opnieuw
voor een consult en bedankte hem voor zijn expertise. Het probleem van verkeersongelukken
was opgelost, dachten ze. Hoewel het geneesmiddel duur was, waren ze ervan overtuigd dat
het het geld waard was.
Maar het ging niet goed in Allopath. Het aantal verkeersongelukken verviervoudigde. De
ziekenhuisbedden liepen over van gewonde inwoners. Autoreparatiebedrijven deden zulke
goede zaken dat de meeste gemeenteraadsleden besloten om hun eigen garagebedrijven te
openen of te investeren in bestaande bedrijven.
Week na week raakten alsmaar meer inwoners
van Allopath gewond en hun auto's werden herhaaldelijk gerepareerd. Geld vloeide in de
zakken van reparatiebedrijven, ziekenhuizen, sleepbedrijven en handelaars in
auto-onderdelen.
De economisch adviseur van de stad was de
scherpe stiijging in economische activiteit niet ontgaan en hij verkondigde dat Allopath
het geweldig deed. De economie was sterker dan ooit en Allopath kon uitzien naar een
fantastisch jaar van economische welvaart!
Er waren banen te vervullen bij de garages. In het ziekenhuis waren meer verpleegkundigen
nodig. Bordjes met "Medewerkers gezocht" waren in de hele stad te zien bij de
EHBO-afdeling, de wegsleepbedrjven en de autoruitbedrijven. Het werkeloosheidscijfer
daalde naar bijna nul.
Maar de verkeersongelukken bleven stijgen.
Terwijl er geen remsporen waren.
De gemeenteraad was verbijsterd. Ze dachten het probleem opgelost te hebben. Remspoor
Ziekte was weggevaagd door de teflonbehandeling. Waarom dan waren er nog steeds
verkeersongelukken?
Ze belegden een algemene vergadering om het
probleem te bespreken en na een korte discussie van het probleem sprak een oude
kluizenaar, die in het bos net buiten Allopath leefde, de stadsbewoners aan. "Er
bestaat helemaal niet zoiets as Remspoor Ziekte," legde hij uit. "Deze ziekte is
verzonnen door een viaceutische firma om jullie teflonlagen te verkopen."
De stadsbewoners luisterden verschrikt naar
deze bewering. Ze wisten dat Remspoor Ziekte bestond. De dokter had het ze zelf verteld.
Hoe durfde deze kluizenaar, die geen graad had behaald bij het Departement van Rijtuigen
(Dr.), het tegendeel te beweren? Hoe kon hij de collectieve stadswijsheid op deze manier
in twijfel trekken?
"Dit is een simpel probleem,"
vervolgde de kluizenaar. "Het enige wat we moeten doen is stopborden en
verkeerslichten maken. Dan houden de verkeersongelukken op."
Onmiddellijk merkte één raadslid op: "Maar hoe krijgen we het geld bij elkaar voor
stopborden? We hebben al ons geld besteed aan teflonbehandelingen!"
De stadsbewoners waren het hier mee eens.
Ze hadden geen geld om stopborden te kopen.
Weer een ander raadslid voegde toe: "En hoe kunnen we trouwens stoppen? De straten
zijn allemaal bedekt met teflon. Als we stopborden maken, verspillen we al het geld dat we
aan teflon hebben besteed!"
Ook hier stemden de stadsbewoners mee in.
Wat was het nut van stopborden als ze toch niet konden stoppen met hun auto's?
De kluizenaar antwoordde: "Maar de stopborden verwijderen de noodzaak voor teflon. De
mensen kunnen dan weer stoppen en de ongelukken zullen ophouden. De oplossing is
eenvoudig."
Maar wat zou er gebeuren als de stopborden
daadwerkelijk zouden helpen, vroegen de stadsbewoners zich af. Wat voor een effect zou dit
hebben op de bloeiende economie van Allopath? Een potige oude man, die eigenaar was van
een lokale garage, besefte de gevolgen en sprong op en zei: "Als we deze stopborden
maken en de verkeersongelukken dalen, dan zal ik de meeste van mijn arbeiders moeten
ontslaan!"
Het was op dat moment dat de meeste stadsbewoners beseften dat hun eigen banen op het spel
stonden. Als stopborden gebouwd zouden worden, zou bijna iedereen werkeloos worden. Allen
hadden ze banen in ambulancediensten, garages, ziekenhuizen en teflononderhoud. Sommigen
waren nu vertegenwoordigers van het viaceutische bedrijf. Weer anderen waren importeurs
van autoruiten, banden, staal en andere auto-onderdelen. Een paar slimmeriken maakte hun
fortuin met de verkoop van rolstoelen en krukken voor de slachtoffers van ongelukken.
Eén ondernemende jongeman was een
wetenschappelijk blad begonnen dat onderzoek publiceerde waarin alle verschillende vormen
van Remspoor Ziekte werden beschreven die waren aangetroffen en vastgelegd. Een andere
persoon, een fitnessfreak, organiseerde een jaarlijkse loop om fondsen te werven om
Remspoor Ziekte te helpen genezen. Het was een populair evenement en alle stadsbewoners
namen hieraan deel en deden hun uiterste best: joggend, lopend, of slechts zichzelf
voortduwend in hun rolstoelen.
Bijna iedereen in Allopath was op de een of
andere manier economisch verbonden aan Remspoor Ziekte.
Uit angst om deze economische voorspoed te
verliezen, stemden de stadsbewoners in met het oprichten van een nieuw openbaar
veiligheidsagentschap: de Veelvoudige Wielrijders Autoriteit (VWA). Deze VWA zou
verantwoordelijk zijn het verbeteren of verwerpen van alle bewegwijzering, technologie en
chemische afdeklagen met betrekking tot de wegen van de stad.
De bestuursleden van de VWA werden gekozen
uit de meest vooraanstaande zakenlieden van de gemeenschap: de eigenaar van de autowinkel,
de eigenaar van het ambulancebedrijf en natuurlijk Dr. West.
Kort na haar oprichting kondigde de VWA aan
dat het bestaan van Remspoor Ziekte daadwerkelijk bestond, aangezien het zorgvuldig was
gedocumenteerd door een dokter en recentelijk gepubliceerd in het plaatselijke Remspoor
Journaal. Aangezien er geen enkele studie was die aantoonde dat stopborden effectief waren
in het terugbrengen van het aantal verkeersongelukken, kondigde de VWA aan dat stopborden
verboden zouden worden en dat elke persoon die probeerde stopborden te verkopen
aangeklaagd zou worden voor fraude en opgesloten in de stadsgevangenis.
Dit verheugde de bewoners van Allopath. Met
de VWA wisten ze zich verzekerd van hun banen. Ze konden hun leven van economische
voorspoed blijven leiden met de zekerheid van werk, in de wetenschap dat de VWA elke
poging zou verbieden die hun bestaan in gevaar zou brengen. Ze kenden nog steeds veel
verkeersongelukken, maar ze waren tenminste verzekerd van werk.
En zo vervolgde het leven zich in Allopath.
Althans, voor een tijdje. Naarmate verkeersongelukken in een vernietigend tempo
aanhielden, raakten meer en meer inwoners gewond of zelfs gedood.Velen van hen raakten als
gevolg van hun verwondingen bedlegerig en arbeidsongeschikt.
Gedurende de jaren slonk de bevolking.
Uiteindelijk verwerd het ooit bloeiende stadje Allopath tot weinig meer dan een spookstad.
Het ziekenhuis sloot zijn deuren, de VWA werd opgeheven en het Remspoor Journaal werd niet
meer uitgegeven.
De weinige inwoners die overbleven beseften
uiteindelijk dat werkelijk niets goeds was gekomen van Remspoor Ziekte, de teflonlagen en
de VWA. Niemand was er beter op geworden, aangezien al het geld van de stad opgemaakt was
aan de ziekte: de teflonlagen, auto-onderdelen en ambulancediensten. Niemand was er
gezonder van geworden, of gelukkiger, of langlevender. De meesten hadden zelfs hun
volledige familie verloren aan Remspoor Ziekte.
En de kluizenaar? Die bleef net buiten de
stad leven, aan het eind van een kronkelende landweg, waar hij een simpel leven leidde met
geen auto's, geen wegen, geen teflonlagen en geen VWA.
Hij overleefde alle inwoners van Allopath.
Hij tuinierde, ondernam lange wandelingen door het bos en verzamelde wortelen, bladeren en
bessen om zichzelf te voeden. In zijn vrije tijd maakte hij stopborden, wachtend op de
volgende bevolking, in de hoop dat zij mochten luisteren naar een oude kluizenaar met een
gek idee: …voorkomen doet genezen, symptoombehandeling niet.
Geschreven in het Engels in 2005 door Mike
Adams (www.naturalnews.com).
Nederlandse vertaling: Mike Donkers
